Nie było mnie tutaj od wieków. Jest prawie druga w nocy, a mnie wzięło na ciężkie wspomnienia. Przeczytałam praktycznie wszystkie notki z trzech blogów i... już siebie nie poznaję. Większości słów nie należy już do mnie, nie ma w nich duszy... chociaż może jest, ale już nie moja. Większość słów przesiąkała smutkiem, żalem, nienawiścią i niewiarygodną składnią której dziś już nie ma.
Nie pamiętam kiedy ostatnio cokolwiek pisałam, cokolwiek co ma jakiś sens. Moje zdania są nie są już nic warte, nie mają uczuć - chociaż kiedyś byłam w tym naprawdę dobra.
Kto by pomyślał że kiedyś rzucę wszystko co kocham dla fotografii. Myślałam że chociaż ona mnie wyrazi, ale widać i to teraz tracę. Coś mnie wyniszcza i naprawdę nie wiem co to. Może powinnam wrócić do pisania i co jakiś czas znów odświeżać moją duszą No Solution? Może to był ten wyraz mnie który gdzieś zaginął? MOże właśnie to pomagało mi w fotografii, jako nie rozłączna część? Jeśli tak to wspaniale zburzyłam potężną budowlę na którą pracowałam cholernie dużo lat.

A tak pozatym mam jeszcze cząstkę starej duszy i niebawem wrzucimy coś na NS :)

xoxoCarla